Welke voorstelling ik had van groepsessies? Vage beelden die het midden hielden tussen geef-elkaar-de-hand en een subtiel ingeklede en formeel ondersteunde duiveluitdrijving. Maar goed, een mens is nu eenmaal nieuwsgierig, en ik wilde toch echt wel af van de stinkstokjes. Dus 'baat het niet, dan schaadt het niet'.

Maar wat een verademing. Zelfs al vóór de laatste sigaret. Fijne mensen! Net zo onzeker en gedwee onwillig als ik, en dus zeer gemotiveerd om alles rustig even aan te kijken. En wat het meest trof was het enthousiasme en de (mooie) glimlach van onze "tabakologe-rookstopbegeleidster". Wat een woord. Een hele mond vol. Maar hoe gewrochten ook haar titel, hoe eenvoudig, rustgevend en duidelijk waren haar houding en haar woorden. De geestdrift, de humor en het weglaten van Gij-zult-niet!'s waren op een onderhuidse manier inspirerend. Het had iets boeddhistisch, al weet ik zelf niet goed wat dat dan juist betekent. Het schiep in elk geval een sfeer van vertrouwen, respect en onderlinge, soms zelfs onuitgesproken steun in de groep.

Uiteindelijk was de rookstopbegeleiding toch wel een goede keuze. Ik heb er geleerd dat je nooit te oud bent om te beginnen met iets niet meer te doen. En dat je daar best wel veel voor in de plaats krijgt omdat je dan iets anders kan doen. En dat 'samen ben je niet alleen' toch wel meer is dan het refrein van een smartlap. En dat je niet té bang moet zijn om te (her)vallen, er zijn altijd handen die naar je toereiken om weer waardig recht te kruipen. En dat is een heel warmmenselijke, bemoedigende en frisruikende gedachte.